گروه همکاری کارآفرینی و نوآوری باز

فرهنگ و هنر

تمرکز وسواس‌گونه تیموتی شالامی بر سینما: «من کاری می‌کنم که به آن ایمان دارم»

در تازه‌ترین گفت‌وگو با مجله Vouge، تیموتی شالامی با لحنی صریح به انتقادهایی پاسخ داد که او را «بازیگر جایزه‌جو» معرفی می‌کنند. بازیگر ۲۹ ساله‌ی آثار Dune و Wonka می‌گوید برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش که مسیر تلویزیون را برای تثبیت حرفه‌ی خود انتخاب کرده‌اند، او هیچ تمایلی به حضور در سریال‌ها ندارد:

«نه، واقعاً نه. احترام زیادی برای تلویزیون قائلم، اما نمی‌خواهم تمرکزم را از سینما بردارم.»

شالامی مسیر بازیگری خود را با نقش‌های کوتاه در سریال‌هایی چون Law & Order و Homeland آغاز کرد، اما به سرعت تصمیم گرفت خود را در سینما تعریف کند. او از همان ابتدا به کار با فیلم‌سازان مؤلف گرایش داشت: از Interstellar کریستوفر نولان تا Call Me By Your Name لوکا گوادانینو که نخستین نامزدی اسکار را برای او به همراه آورد، و سپس Lady Bird و Little Women ساخته‌های گرتا گرویگ. با حضور در Dune و Wonka جایگاهش به‌عنوان یکی از معدود بازیگران نسل جدید با طیف نقش‌های گسترده تثبیت شد.

سال گذشته شالامی در نقش باب دیلن در فیلم A Complete Unknown ساخته‌ی جیمز منگولد درخشید؛ نقشی که برایش نامزدی اسکار و جایزه SAG به ارمغان آورد و همین هفته نیز نخستین نامزدی گرمی او را رقم زد. او در واکنش به شکست در اسکار می‌گوید:

«در هر مراسم اهدای جوایز، پنج نفر نامزد می‌شوند و چهار نفر می‌بازند… همه سعی می‌کنند خونسرد باشند، اما در درونشان فریاد می‌زنند: لعنتی!»

شالامی همچنین به برداشت غلط برخی مخاطبان درباره‌ی انگیزه‌هایش اشاره کرد:

«مردم به من می‌گویند آدمی هستی که زور می‌زنی تا جایزه بگیری. به نظرم می‌توانند هرچه می‌خواهند بگویند. من کاری را انجام می‌دهم که به آن ایمان دارم — بازیگری. همین و بس.»

این روزها شالامی با فیلم ورزشی Marty Supreme در صدر اخبار سینمایی قرار دارد؛ نقشی که مارتی رایسمن، اسطوره‌ی تنیس روی میز، را به تصویر می‌کشد و منتقدان آن را یکی از پخته‌ترین و جاه‌طلبانه‌ترین نقش‌های بدنی حرفه‌ای او توصیف کرده‌اند.

در حالی که بسیاری از ستارگان جوان هالیوود میان پلتفرم‌های استریم، مینی‌سریال‌ها و پروژه‌های کوتاه دست‌به‌دست می‌شوند، شالامی با تمرکز وسواس‌گونه بر سینما مسیر متفاوتی را برگزیده است — مسیری که او را یاد هنرمندان دوران طلایی هالیوود می‌اندازد، جایی که بازیگری هنوز یک «هنر بلندپروازانه» بود، نه صرفاً ابزاری برای دیده‌شدن.

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest

0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x